De kop is er af wat het jaar betreft. Iedereen gaat weer over tot de orde van de dag en natuurlijk doen wij dat ook. Huisje, boompje, beestje, zeg maar. Over tot de orde van de dag. Vorige week hebben we op de papieren van onze karren ons oude adres maar eens laten veranderen in ons nieuwe adres. Na een jaar nog het oude adres vonden we het nu wel tijd worden. Een adreswijziging doorgeven, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst moeten we bij het keuringslokaal het adres op onze keuringskaar zien te krijgen. Nu moet je weten dat het daar op zijn zachts gezegd niet zo gaat als het zou moeten. Nee, geen geoliede organisatie, zeg maar gerust een rommeltje en dan druk ik het nog zachtjes uit! Ik zal proberen uit te leggen hoe het gaat en hoop dat het over komt. We zwaaien een deur open en komen dan is een wachtlokaaltje. Een smerig en vies pijpenlaatje. Het is er al druk maar dat is volgens mij altijd zo. Bondia gillen we, bijna niemand beantwoord onze groet, het maakt ons niet uit we zijn er aan gewend geraakt? We gaan in de rij staan en dan moet je een bewaker aanklampen en duidelijk maken waar je voor komt. Keuren, overschrijven adreswijziging en wie weet wat nog meer, je kunt bij haar overal voor terecht volgens mij. Ik vind het geen aardig mens. Je kent het wel, het is zo iemand waar bij je haren in je nek recht overeind gaan staan. Afijn, ik maak haar duidelijk dat we voor een adreswijziging komen. Ze schrijft wat op en snauwt, wachten! We hadden niets anders verwacht en zoeken een plekje op om te zitten. Die is er niet dus hangen we wat tegen de wand, je moet wat toch. Het is een komen en gaan van mensen die allemaal wat willen. De een gaat netjes in de rij, de ander denk dat al die mensen er voor hun lol staan en gaan gewoon vooraan staan. Weer andere zijn blijkbaar kind aan huis daar en lopen in en uit of ze bij hun eigen thuis zijn. Vriendjes en vriendinnetjes van de bewaakster krijgen natuurlijk ook allemaal voorrang. Daarom duurt het nogal voordat we weer buiten staan met een nieuwe kaart en een goed adres. We willen gelijk de belasting ook gaan betalen. Dat willen we op het postkantoor doen. Erica gaat opnieuw in de rij en ik wacht het af zittend op een stoel. Vergeefse moeite blijkt, omdat we het adres veranderd hebben moeten we belasting gaan betalen bij het belastingkantoor. We waren er al bang voor. Het is daar altijd loei druk en is het dus ook moeilijk om een plekje voor mijn kar te vinden. Ik zie een gaatje, NP staat er op het asfalt maar wat zou het. Heel Curaçao doet maar wat het wil en iedereen zet zijn kar maar neer waar het kan, we hebben ons aangepast dus doen we dapper mee. Binnen trekken we een kaartje en zien tot onze grote schrik dat er 72 wachtende voor ons zijn. Ik ga zitten zegt Erica en ga niet meer weg voordat we geholpen zijn. Twee en een half uur later zijn we aan de beurt en daarna staan we na vijf minuten weer buiten. Terug bij mijn kar komen we er achter dat de een of andere randdebiel zijn kar achter die van ons geparkeerd heeft. We kunnen dus niet weg? Je moet toch wel heel erg over de rand zijn als je zo je kar neer zet. We vragen aan diverse mensen of ze weten van wie die kar is, niemand weet het. Ik probeer door een perkje weg te komen maar dat lukt niet omdat mijn kar te breed is voor het gaatje waardoor ik dacht weg te komen. Er zit niets anders op dan te wachten. Op een gegeven moment komt er een vent aanlopen en zou zonder wat te zeggen in de kar stappen die voor ons de weg blokkeert. Ik spreek hem aan en vraag wat hem bezield om zijn kar zo te parkeren. Ik blijk op zijn plek te staan? Waar staat dat dan dat het jou plek is bijt ik hem toe? Hij kan niet aantonen dat het ook zo is. Iedereen kan wel zeggen dat is mijn plek. Er ontstaat een woordenwisseling waarbij de man verkleurd van donkerbruin naar grijs. Als ik zijn richting uitloop verschiet hij helemaal van kleur. Stap in je kar en ga aan de kant anders rij ik hem door midden. Snel maakt hij plaats. Ik snap het wel die vent staat natuurlijk al jaren op dat plekje en beschouwd het als zijn plek. Maar dat geeft hem niet het recht om dan de zaak maar vast te zetten. Ik hoop niet dat het de een of andere belastinginspecteur is die we in de toekomst misschien nog eens nodige hebben. Dan kan ik het wel schudden natuurlijk.
